Jako specjalistka odnowy psychobiologicznej, często spotykam się z pytaniem, które spędza sen z powiek wielu rodzicom: Dlaczego moje dziecko choruje?
W tradycyjnym podejściu szukamy wirusów, bakterii czy błędów dietetycznych. I choć mają one znaczenie, psychobiologia zaprasza nas do spojrzenia głębiej – tam, gdzie ciało dziecka staje się „ekranem”, na którym wyświetlają się emocje i nierozwiązane konflikty dorosłych.
Przygotowałam dla Was artykuł, który wyjaśnia mechanizmy chorób dziecięcych, ze szczególnym uwzględnieniem kluczowego pojęcia, jakim jest Projekt/Cel.
Czy zastanawialiście się kiedyś, dlaczego niektóre dzieci chorują „bez powodu”, mimo świetnej opieki i zdrowego trybu życia? W psychobiologii patrzymy na dziecko nie jako na odrębną, odizolowaną jednostkę, ale jako na integralną część systemu rodzinnego. Dziecko, szczególnie w pierwszych latach życia, jest emocjonalnie „połączone” z rodzicami, a zwłaszcza z matką.
Zrozumienie tej więzi to pierwszy krok do uzdrowienia.
1. Dziecko jako „bezpiecznik” emocji rodziców
W psychobiologii mówimy, że dziecko jest jak satelita, który odbiera sygnały z centrum dowodzenia (rodziców). Kiedy rodzic przeżywa silny, nagły i traumatyczny stres, z którym nie potrafi sobie poradzić, jego organizm szuka ujścia dla tego napięcia.
Często dzieje się tak, że dziecko podświadomie przejmuje ten stres na siebie. Robi to z czystej, biologicznej miłości, by „odciążyć” rodzica i pozwolić mu przetrwać, by ten mógł dalej się nim opiekować. Objaw fizyczny u dziecka (np. wysypka, katar, ból ucha) jest więc często rozwiązaniem konfliktu, którego nie rozwiązał dorosły.
2. Klucz do wszystkiego: Projekt/Cel (P/C)
To jedno z najważniejszych pojęć w psychobiologii. Projekt/Cel to okres, który programuje całe późniejsze życie i zdrowie człowieka. Obejmuje on:
-
9 miesięcy przed poczęciem: W jakim stanie emocjonalnym byli rodzice? Czy chcieli dziecka? Czy byli w lęku o finanse?
-
Moment poczęcia: Czy dziecko było owocem miłości, czy może „wpadką” lub próbą ratowania związku?
-
Okres ciąży: Każdy stres matki, każda kłótnia, każdy lęk o zdrowie czy pracę jest zapisywany w biologii płodu jako informacja o tym, „jaki jest świat”.
-
Moment porodu: Czy był naturalny, czy przez cesarskie cięcie? Czy towarzyszył mu strach o życie?
-
Pierwszy rok życia (często rozciągany do 3. lub 6. roku): Czas, w którym dziecko uczy się reagować na otoczenie.
Dlaczego to jest ważne? Ponieważ dziecko rodzi się z gotowym „oprogramowaniem”. Jeśli mama w ciąży bała się, że „nie starczy jej tchu” w trudnej sytuacji życiowej, dziecko może urodzić się z predyspozycją do problemów z drogami oddechowymi (np. astmą). Jeśli rodzice żyli w ukrytym konflikcie, dziecko może manifestować ten „zgrzyt” poprzez zgrzytanie zębami lub tiki.
3. Co mówią konkretne objawy?
Na podstawie wiedzy z zakresu psychobiologii możemy odczytać, co próbuje nam przekazać ciało dziecka:
-
Problemy skórne (np. AZS): Często wiążą się z konfliktem rozłąki. Może to być lęk matki przed powrotem do pracy i zostawieniem dziecka, albo nagłe odstawienie od piersi.
-
Tiki: To ruchy, których nie mogliśmy wykonać w stresującej sytuacji. Często mają korzenie w przebiegu porodu (np. dziecko było zablokowane w kanale rodnym) lub są wyrazem stłumionej złości rodzica.
-
Problemy z nauką (np. dysleksja): Mogą być związane z rodzinnymi tajemnicami – z czymś, czego „nie wolno widzieć” lub o czym „nie wolno czytać/mówić”.
-
ADHD i nadpobudliwość: Często jest to biologia „ucieczki”. Dziecko musi być w ciągłym ruchu, by przetrwać, co może być echem lęku rodziców przed jakimś zagrożeniem (np. przemocą w domu lub lękiem przed stratą).
4. Jak pomóc dziecku zdrowieć? Rozwiązania
Najważniejsza wiadomość brzmi: Mózg dziecka jest plastyczny i nastawiony na życie. Gdy tylko konflikt zostanie uświadomiony i „oddany” właściwej osobie, ciało dziecka może bardzo szybko wrócić do normy.
KROK 1: Analiza własnych emocji
Jako rodzic, zadaj sobie pytanie: Co działo się w moim życiu, gdy pojawiły się objawy u dziecka? lub Co działo się w okresie mojego Projektu/Celu dla tego dziecka?. Bądź ze sobą szczera/szczery. Uświadomienie sobie, że „mój lęk o pracę to katar mojego syna”, jest połową sukcesu.
KROK 2: „Rozmowy przez sen” (Technika uwalniania)
To niezwykle skuteczna metoda. Gdy dziecko śpi głębokim snem (ok. 30-60 minut po zaśnięciu), usiądź przy nim i szeptem opowiedz mu historię.
-
Powiedz: „Kochanie, to, co czujesz (np. swędzenie skóry), nie należy do ciebie. To był mój strach, kiedy babcia zachorowała. Już nie musisz go nieść. Ja sobie z tym poradzę, a ty możesz być wolny/wolna i zdrowy/zdrowa”.
-
Zapewnij dziecko o swojej miłości i bezpieczeństwie.
KROK 3: Oddanie problemu na piśmie
Dla starszych dzieci pomocna jest wizualizacja lub technika kartki. Można napisać problem na kartce i uroczyście przekazać go rodzicowi: „To jest stres mamy, oddaję go mamie”. Dziecko czuje wtedy realną ulgę.
KROK 4: Zmiana klimatu w domu
Dziecko nie wyzdrowieje w środowisku, które generuje ten sam stres. Jeśli przyczyną choroby jest ukryty konflikt między małżonkami, dopóki rodzice go nie rozwiążą (lub przynajmniej nie przestaną udawać przed dzieckiem, że jest idealnie), objawy mogą wracać. Dziecko potrzebuje prawdy, nawet jeśli jest ona trudna.
Podsumowanie
Choroba dziecka nie jest karą. Jest informacją. To zaproszenie dla nas, dorosłych, do przyjrzenia się własnym emocjom, historii naszej ciąży i rodu. Pamiętaj, że Twoje dziecko kocha Cię tak bardzo, że jest gotowe chorować za Ciebie. Najlepszym lekiem, jaki możesz mu podać, jest Twoja własna świadomość i spokój.
Z miłością,
Twoja Specjalistka Odnowy Psychobiologicznej
Dodaj komentarz
Komentarze