Moc ludzkiego umysłu fascynuje mnie od wielu lat. To temat, do którego wracałam niezależnie od etapu życia. Właśnie dlatego wybrałam Studium Psychologii Psychotronicznej. Znałam już wiele technik pracy z umysłem i ciałem, takich jak joga, relaksacja, medytacja czy wizualizacja, ale z pojęciami autohipnozy zetknęłam się tam po raz pierwszy. I pamiętam dobrze ten moment: od razu poczułam, że chcę ten obszar zgłębiać. Nie tylko dla własnego rozwoju, ale też po to, by w przyszłości mądrze wspierać innych.
Kiedy piszę o transformacji, nie mam na myśli burzliwej rewolucji. Dla mnie transformacja to często spokojna, konsekwentna zmiana nastawienia do życia, do siebie i do świata. To decyzja, że przestaję walczyć ze sobą i zaczynam ze sobą współpracować.
W tym wpisie chcę przedstawić autohipnozę jako narzędzie do zmiany życia na lepsze oraz jej praktyczne zastosowanie. Piszę o niej prosto, bo sama lubię konkret. Autohipnoza jest dla mnie drogą. Drogą do spokoju, do lepszej relacji ze sobą, do większej samoświadomości i do świadomych wyborów.
Słowo „hipnoza” do języka powszechnego wprowadził James Braid, szkocki lekarz, a jego źródłosłów wywodzi się z greckiego „hypnos”, czyli sen. Mimo tej nazwy hipnoza nie jest snem. To stan świadomości pomiędzy jawą a snem, naturalny i znany ludzkości od wieków. W pewnej formie praktykowano ją już w starożytnym Egipcie, Grecji i Rzymie. W nowoczesnej historii hipnozy ważną postacią był Franz Anton Mesmer, który stworzył teorię „magnetyzmu zwierzęcego”. Za twórcę autohipnozy uznaje się natomiast Johannesa Heinricha Schultza, niemieckiego psychiatrę, autora treningu autogennego. Metoda ta polega na wprowadzeniu ciała w stan głębokiego odprężenia i koncentracji. „Autogenne” znaczy: samowywołujące się.
W praktyce hipnoza jest stanem, który wielu z nas zna z codzienności, tylko rzadko nazywa go w ten sposób. Pojawia się tuż przed zaśnięciem i po przebudzeniu, gdy oglądamy wciągający film, gdy zamyślimy się lub kiedy jesteśmy tak pochłonięci jedną czynnością, że przestajemy analizować otoczenie. Ten stan nazywa się transem hipnotycznym. W trakcie transu ciało się rozluźnia, umysł uspokaja, a człowiek staje się bardziej podatny na sugestie. Warto też pamiętać, że mózg dzieci do około siódmego roku życia działa głównie na falach alfa, czyli w stanie podobnym do transu. To dlatego w dzieciństwie tak łatwo „wchłaniamy” przekonania i schematy.
Wielu badaczy mówi, że każda hipnoza jest w gruncie rzeczy autohipnozą, bo nikt nie może wejść w trans za kogoś. Osoba poddająca się hipnozie wchodzi na taki poziom, na jaki pozwala jej ciało i umysł. Różnica polega na tym, że w hipnozie wprowadza nas terapeuta, a w autohipnozie sami stajemy się dla siebie przewodnikiem. Żeby autohipnoza działała skutecznie, potrzebny jest trening i systematyczność.
Autohipnoza to kompletny system autoterapeutyczny, który może wspierać zmianę na wielu poziomach. Pomaga uwalniać emocje, poprawiać koncentrację, zmieniać ograniczające przekonania i destrukcyjne nawyki. Może wspierać budowanie lepszej samooceny, zwiększać motywację do dbania o siebie, wzmacniać samokontrolę w obszarze diety i ruchu, pomagać w redukcji nałogów oraz obniżać poziom stresu. Działa także przez rozluźnianie napięć w ciele. Kiedy ciało puszcza, umysł przestaje walczyć, a człowiek odzyskuje spokój i poczucie wpływu.
Żeby zrozumieć, jak działa autohipnoza, warto przyjrzeć się relacji między świadomością i podświadomością. Umysł świadomy odpowiada za analizę, logiczne myślenie i ocenę rzeczywistości. Podświadomość to magazyn przekonań, nawyków i schematów reakcji, z których wiele powstało w dzieciństwie. Jeszcze głębiej znajduje się warstwa nieświadoma, gdzie mogą być przechowywane silne lęki, bolesne rany i traumy, często chronione przez mechanizmy obronne. Między tymi poziomami działa filtr, który weryfikuje, czy nowe informacje są zgodne z tym, co już jest zapisane. Jeśli nie są, potrafi je „odrzucić”. Autohipnoza działa, bo uspokaja nadmiarową aktywność świadomości i ułatwia dotarcie do podświadomości, a czasem nawet do głębszych warstw psychiki. Dzięki temu możemy pracować nad zmianą przekonań i nawyków, które nie służą naszemu zdrowiu i jakości życia.
Pomocne jest też zrozumienie podstaw działania mózgu. W uproszczeniu można mówić o trzech obszarach: pniu mózgu odpowiedzialnym za funkcje przetrwania i automatyczne procesy ciała, układzie limbicznym związanym z emocjami i pamięcią oraz korze nowej, czyli „mózgu myślącym”, odpowiedzialnym za analizę. Kiedy jesteśmy silnie pobudzeni emocjonalnie, trudno myśleć racjonalnie. Autohipnoza wprowadza organizm w stan relaksu, sprzyja synchronizacji pracy półkul, a umysł staje się bardziej otwarty na wyobraźnię i pozytywne sugestie. Z perspektywy neuropsychologii programy w mózgu to połączenia neuronów splecione ze wspomnieniami i emocjami. Dobra wiadomość jest taka, że można je przebudowywać. Neurony tworzą nowe połączenia przez całe życie. Trzeba tylko wiedzieć, nad czym pracujemy, i robić to konsekwentnie.
W autohipnozie kluczowe są cztery elementy: relaksacja, koncentracja uwagi, autosugestie i wizualizacja. Sugestie mają większą szansę dotrzeć do podświadomości, gdy są poprzedzone stanem głębokiego odprężenia. Praktyka autohipnozy może wyglądać w prostych krokach: najpierw uspokajamy oddech, rozluźniamy ciało, wchodzimy w trans przez odliczanie lub wyobrażenie schodzenia w dół, a potem podajemy sobie sugestie i obrazy. Na końcu wychodzimy z transu spokojnie, odliczając w górę i wracając do pełnej aktywności.
Bardzo ważne jest też to, jak budujemy autosugestie. Najlepiej działają sugestie formułowane w pierwszej osobie i w czasie teraźniejszym, prostym językiem, bez negacji i bez słów osłabiających sprawczość. Podświadomość „lubi” emocje, więc warto je wplatać w zdania. Zamiast skupiać się na zakazach, lepiej kierować uwagę na wybór i korzyść. Podobnie z wizualizacją: im bardziej angażuje zmysły i im więcej jest w niej pozytywnego odczucia, tym mocniej wpływa na wewnętrzne programowanie.
Autohipnozę można stosować w wielu obszarach. Można pracować z emocjami, obserwując je w ciele i nadając im kształt, kolor czy fakturę, aż zaczną puszczać. Można pracować z wewnętrznym dzieckiem, wracając wyobraźnią do trudnych momentów i dając sobie wsparcie, którego kiedyś brakowało. Można wzmacniać kontakt z intuicją, nazywaną też wyższym „ja”, i prosić o prowadzenie w podejmowaniu decyzji. To tylko przykłady. Autohipnoza jest narzędziem, które rozwija się razem z człowiekiem.
Z własnego doświadczenia mogę powiedzieć, że to właśnie systematyczna praktyka dała mi realne efekty. Po około miesiącu zauważyłam poprawę samooceny i większą życzliwość do siebie. Zaczęłam dbać o zdrowie bez presji i walki. Pojawiła się regularność w ruchu i większa uważność w jedzeniu. Z czasem zaczęło się też porządkować moje otoczenie: mniej było relacji obciążających, więcej tych, które dają spokój. Zmniejszył się lęk przed przyszłością, a ja zaczęłam działać w kierunku życia, którego naprawdę chcę.
✨Dla mnie autohipnoza jest drogą. Procesem, który wymaga czasu, ale ten czas się zwraca. Jeśli chcesz spróbować, zacznij spokojnie. Wyznacz jeden cel. Znajdź stałe miejsce i krótki fragment dnia, w którym nikt Ci nie przeszkodzi. Nie traktuj tego jak obowiązku. Traktuj jak inwestycję w siebie. Własny umysł to narzędzie, z którym żyjesz każdego dnia. Warto nauczyć się go używać mądrze.
Autohipnoza to temat mojej pracy dyplomowej. Naprawdę się na tym znam😉
Jeśli chcesz nauczyć się autohipnozy krok po kroku, możesz do mnie napisać. Opowiesz mi, z czym się mierzysz, a ja podpowiem, od czego najlepiej zacząć.
Małgosia ❤️